Swoją profesjonalną drogę zaczynał między innymi od współtworzenia zagospodarowania nowosądeckiego Rynku. Szybko dał się poznać jako projektant poszukujący niesztampowych rozwiązań, czego przykładem była otwarta w 1967 roku restauracja Panorama. Obiekt ten, wyposażony w rozległy taras i przeszklone sale skierowane na Dunajec, stanowił ówczesną wizytówkę eksperymentu sądeckiego.
Architekt posiadał również wyraźny zmysł do detalu, co udowodnił w 1962 roku, aranżując wnętrze warszawskiej kawiarni Sądeczanka przy użyciu oryginalnej mozaiki wykonanej z rzecznych kamieni oraz poprzecznych przekrojów pni drzew. Do jego powszechnie znanych, mniejszych form należą drewniane wiaty przystankowe z wysokim, dwuspadowym zadaszeniem, które trwale wpisały się w krajobraz Sądecczyzny i Podhala.
W późniejszym okresie kariery skupił się na bardziej złożonych obiektach użyteczności publicznej, takich jak gmach Muzeum Sztuki Ludowej w Paszynie czy konferencyjno-noclegowy Dom Pszczelarza w Kamiannej. Równolegle projektował nowatorskie obiekty sakralne, nadając im modernistyczno-regionalny wyraz. Jego kościoły w Ochotnicy Górnej, Siedliskach, Rytrze czy na nowosądeckim osiedlu Helena charakteryzują się nieregularnymi kształtami oraz fantazyjnie łamanymi dachami z otwartymi wiązaniami, nawiązując tym samym do dawnego budownictwa drewnianego.
Jego intensywna aktywność zawodowa wiązała się z zaangażowaniem w struktury Stowarzyszenia Architektów Polskich (SARP), do którego został przyjęty w maju 1965 roku. Z ramienia tej organizacji współprowadził na początku lat siedemdziesiątych regionalne akcje edukacyjne promujące tradycje architektury drewnianej. W październiku 1978 roku reprezentował oddział sądecko-podhalański na Światowym Kongresie Architektów w Meksyku, a w kwietniu 1979 roku uzyskał uprawnienia rzeczoznawcy SARP.
Jego wkład w rozwój regionu przyniósł mu szereg państwowych wyróżnień; w 1976 roku odebrał nagrodę ministra administracji, gospodarki terenowej i ochrony środowiska za kształtowanie form regionalnych i górskich obszarów rekreacyjnych. Rok później został laureatem zespołowej nagrody ministra gospodarki przestrzennej i budownictwa za plan zagospodarowania przestrzennego województwa nowosądeckiego. Został ponadto uhonorowany Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (1978), Złotym, Srebrnym (1972) i Brązowym Krzyżem Zasługi, jak również Tarczą Herbową Zasłużony dla Miasta Nowego Sącza (1973).
